WIE, IS DE BAAS VAN WIE?

De discussies over invoering van een verplichte agressietest voor honden, om bijtincidenten te voorkomen, zullen niet met gejuich worden ontvangen.  Het gaat dan vooral om honden met een schofthoogte van 40 cm of meer, die vanwege hun lichaamskracht potentieel gevaarlijk kunnen zijn voor de samenleving. Bij weigering van de test zal de hond gemuilkorfd moeten worden….. Tegelijkertijd wordt gesteld dat de meeste honden die agressief gedrag vertonen niet als zodanig zijn geboren, maar zo zijn geworden door onkunde of moedwil van de eigenaar. Een voor de hand liggende vraag zou dan zijn:  moeten de eigenaren dan niet eerder een geschiktheidtest afleggen voordat zij een hond kunnen aanschaffen?
Uit een door de Landelijke Inspectie Dienst Dierenbescherming gehouden onderzoek blijkt dat maar liefst 87% van de ondervraagden voorstander is van de invoering van een diervaardigheidsbewijs voor het houden van huisdieren!
Natuurlijk is de start van een pup ook belangrijk , vandaar dat er door de Raad van Beheer en de Rasverenigingen  druk wordt gesleuteld aan certificering van fokkers. Fokkers dus, die voldoen aan de eisen die aan de gezondheid, de opfok en de huisvesting van een nest worden gesteld. Het probleem blijft echter bestaan dat de verantwoordelijkheid voor de opvoeding van een pup in handen komt van de nieuwe eigenaar en dáár kan het faliekant mis gaan!
Daarom is het van even groot belang dat de eigenaar "gecertificeerd" wordt en b.v. een
verplichte algemene gedragscursus volgt. Een cursus, die niet alleen voor de pup maar juist óók voor de baas is bedoeld en die bij goed gevolg een diploma voor de hond én een rechtsgeldig diervaardigheidsbewijs voor de eigenaar oplevert.  Op deze manier wordt dan de voorgestelde agressietest voor honden overbodig, want waarom moeten alleen de honden het ontgelden, terwijl de bazen door goede voorlichting (ja, ook door de fokkers!) in de meeste gevallen ongewenst gedrag hadden kunnen voorkomen?



Uiteindelijk draait de hele opvoeding van een hond om de vraag: "Wie is de baas van wie?". In de praktijk wordt de rangorde tussen baas en hond al tijdens het spelen in de pupperiode bepaald. Spel is voor de opgroeiende pup een oefening, waarin allerlei vormen van gedrag zoals vechten, vluchten, bijten, uitdagen, jagen enz. naar voren komen en waarbij de hogere positie van de baas steeds weer moet worden bevestigd.
Het spel begint dikwijls zo onschuldig: juist als je rustig op de bank wil zitten laat de pup een balletje op je schoot "ploffen". Je hebt geen zin om te spelen en laat het balletje naast de bank vallen, maar voor de pup is het spel nu juist begonnen. Steeds weer wordt het balletje op schoot gelegd totdat de baas -om even rust te hebben -  het speeltje naar de andere kant van de kamer gooit maar dan wordt het pas écht leuk voor de pup! Op de wandeling gebeurt hetzelfde, alleen ligt de bal dan steeds voor je voeten om weg gegooid te worden en dat gaat net zolang door totdat de pup bepaalt dat je de bal zelf mag gaan halen…..  Intussen ben je als baas dan wel bezig om een klein drammertje van het lieve pupje te maken.
Het is vanaf het begin enorm belangrijk dat wij, bazen, het initiatief tot het samenspelen nemen en beslissen wanneer het spel is afgelopen. Op die manier wordt het spel volgens de regels gespeeld en versterkt het bovendien de onderlinge band. Natuurlijk zijn er ook pups met een minder sociale achtergrond of honden die zichzelf heel goed kunnen vermaken en ons eigenlijk niet nodig hebben. Hoewel dit misschien aantrekkelijk is voor eigenaren, die niet veel vrije tijd hebben, zal het toch nodig zijn om samen te spelen. Al is het alleen maar om op een prettige manier de positie van de baas te bevestigen.
De spelletjes, die door de baas worden verzonnen mogen nooit uitdraaien op bijten of sjorren aan b.v. mouwen en broekspijpen; óók niet in het enthousiasme van het spel! Bijten of happen
moet altijd als gevolg hebben dat zowel het spel als iedere andere vorm van aandacht onmiddellijk wordt gestopt. Bij de ene hond is het kookpunt in het vuur van het spel nu eenmaal sneller bereikt dan bij de andere en in dat geval kan dan beter voor een rustiger spel worden gekozen.
Trek -en sjorspelletjes moeten altijd door de baas gewonnen worden, hoewel een onzekere pup wel een paar keer meer aan het langste eind mag trekken dan een zelfbewuste hond.

Kortom: als alle theorieën, geleerd van fokkers, gedragscursussen en uit hondenboeken in de praktijk worden gebracht kraait geen haan meer naar verplichte agressietesten voor honden!
Is dat geen mooie uitdaging voor ons, hondenbazen?
 overgenomen van het leonberger informatie centrum  [LIC ]
OP DEZE SITE GAAN WE DINGEN NEERZETTEN DIE ONS BEZIGHOUDEN
 EEN LINK OVER ERFELIJKE ZIEKTES
 DIE OOK BIJ DE LEONBERGER KUNNEN
 VOORKOMEN